به ماوراء طبيعت . اما منطقى بودن و مستدل بودن مدعاى پيامبران ، مثلًا با دلايل علمى ثابت كردن صحت طرح خود را ، براى اثبات نبوت كافى نيست . حداكثر ، حكيم بودن خودِ آورنده و حكيمانه بودن طرح او را اثبات مىكند . پس منطقى و عقلانى بودن مردم از نظر مغنى بودن از معجزه تأثير ندارد . نياز به معجزه لازمهء عقل منطقى است ، يعنى عقل منطقى حكم مىكند كه دعوى نبوت را بدون دليل نپذيرد . بعد در صفحهء 16 مىگويد : بى دليل و حكمت نبود كه پيغمبر اسلام در برابر اصرار منكرين و معاندين به آوردن معجزات و خرق عادات مقاومت مىورزيد و در اثبات حقانيت دعوت خويش به استدلال عقلى و تجربى و شواهد تاريخى اتكا مىفرمود : و قالوا لن نؤمن لك حتى تفجر لنا من الارض ينبوعاً . . . با وجود اين همه اصرار و لجاجت منكرين ، پيغمبر اسلام از آوردن معجزاتى نظير آنچه پيغمبران سلف مىآوردند ، به امر خدا امتناع مىورزد و تنها بر قرآن به عنوان معجزه اى كه نظيرى براى آن نخواهد بود تكيه مىكند . قرآن معجزهء خاتم پيامبران ، خود دليل ديگرى بر خاتميت رسالت است . كتابى است محتوى حقايق عالم خلقت و تعاليم و راهنماييهاى زندگى در كمال هماهنگى در جميع جهات ، معجزه اى در خور بشر بالغ رشيد عاقل نه كودك پايبند اوهام و تخيلات ذهنى . اولًا مطابق آنچه قبلًا گفته شد پيغمبر اسلام نيازى به معجزه ندارد ، چه قرآن و چه غير قرآن . ثانياً گويا تعبير به معجزه دربارهء قرآن فقط نوعى تعبير است نه به معنى خاص ماوراء الطبيعى و حداكثر كتابى كه نظيرى برايش نيست . ثالثاً قرآن معجزات پيغمبران سلف را